در کنارآینه های غبار گرفته اشکهایم را روان می کنم تا شاید

مرهمی بر تنهاییم باشد . این روزها ؛ شانه هایم از سنگینی غم ها

در حال خرد شدن هستند و احساس می کنم همه ی عاطفه ها

فراموش شده و همه چیز سرد و بی روح است .

اما تنها دلخوشی من برای تظاهر در حضور دیگران

                     وجود تو است و بس..........