دیر هنگام وقتی که لحظه های خواب آلود عقربه های ساعت را هل

میدهند و ماه خسته از انعکاس سربی خویش در محاق می شود. وقتی

که شهر طعم گس روز را در دهان خیابان خمیازه می کشد ...آن هنگامی

که خانه ی عشق را به خواب می دهند و فردا بر فراز شب فریاد می دهد

من در می یابم  که سکوت تو و تنهایی من هم رازند

گفت میرم مسافرت سه روز دیگه میام خونه ، عصر جمعه هر کی در زد بدونم خود اونه

وقتی که بار سفربست دلم آهنگی نداشت ، بغض من تو راه اون بود آسمون رنگی نداشت

       روز اول با صدای بارون از پشت شیشه

                                                           روز دوم کلاغی که روی بوم همیشه

       روز سوم اومدش یه صبح بارون

                                                    توی اون جمعه ی ساکت با خودم زدم خیابون

سرخوش از هر لحظه نزدیکی خورشید به زمین ، با خودم گفتم :

                                   غروب امروز و ببین، ببین

وقتی که ماه توی چشمات رخنه میکرد صدای زنگ تلفن توی گوشم ناله میکرد

               یه صدای غمزده گفت که تو رفتی ته دره

                                                  از خودت برام تو دنیا نذاشتی حتی یه ذره

تو که رفتی شعرمم پاک شد و مردش

                                           عکستم تو قاب خالی یاد اون سه روز و دردش